Olivier Strebelle wordt steeds geleid door de bouwwijze van zijn beeldhouwwerken; het is deze bouwwijze die de uiteindelijke vormen bepaalt.

Reeds in 1949 begonnen werken samengesteld uit vrije elementen zich te organiseren van binnenin, uitgaande van het constructieprincipe dat eigen was aan elk afzonderlijk element.

Sinds hij de keramiek, zijn eertse kunstvorm heeft opgegeven, streeft Olivier Strebelle twee verschillende types uitdrukkingswijzen na.

Milieu-beeldhouwwerk, ter vervollediging van architecturale of stedebouwkundige gehelen, bestemd om de mensheid te begeleiden.

Voorwerp-beeldhouwwerk, aanvankelijk kleine voorwerpen, binnen handbereik om in de intimiteit van de huiselijke haard te plaatsen of om deel uit te makend van een monument; soms gedreven door een mechanische beweging die zich omvormt volgens een onontkoombare cyclus (voorwerp-beeldhouwwerk); en soms zijn ze op grote schaal gemaakt om in de natuur neer gezet te worden als bomen of rotsen die uit de grond rijzen (landschappelijk beeldhouwwerk).